Ankoku esir okulundan kurtulduğuna hala inanmıyordu. 2 gündür yürüyordu. Nereye gittiğini bilmiyordu. İlk kez dış dünya ile tanışmıştı. İnsanlar gülüyor, konuşuyor, fısıldaşıyordu. Bu sesler başını ağrıtıyordu. Karnına yine sancı girmişti. İyice acıktığını hissetti. Gürültüden kaçmak için ağaçların arasına girdi. Başının üstünden birşey geçmişti. Bir anlık korku ile geriye adım attı ve bir çalıya takılıp yere düştü. Sonra korktuğu şeyin zararsız bir kuş olduğunu görüp rahatladı. Ama rahatlamak için erken olduğunu anlamıştı. Arkasında elinde kılıç, ona doğru bakan bir reploid duruyordu.

Ankoku karşısındaki reploide baka kaldı. Şimdi ne yapması gerektiğini bilmiyordu. İlk kez dış dünyadan biri ile karşı karşıya kalmıştı. Reploidin ona doğru ilerlediğini görünce yerinden fırlayıp bir iki adım geriye gitti. Kim olduğunu ya da ne yapabileceğini bilmiyordu. Elindeki kılıç onu korkutuyordu. Herhangi bir saldırıya karşı kendini savunmaya aldı. Karşısındaki reploide dikkatlice bakıyordu. Kılıcı sımsıkı kavrayan bilekleri ve ona dik dik bakan gözleri sinirini bozuyordu.

Ankoku üstüste gelen sorular karşısında biraz afalladı. Söylenenleri anlamakta zorluk çekiyordu. Soruları kafasında toplayıp cewap vermeye çalıştı.
-Ben...ben di...direniş...
Ankoku daha fazla dayanamıyordu. gözleri kararıyordu. 2 gündür aç, susuz yürüyordu. Enerjisini yitirmişti. Yorgun bedeninin dengesini kaybedip yavaşça yere yığıldığını hissedebiliyordu. Sonrası ise sadece karanlıktı.