Ankoku yavaş yavaş kendine geliyordu. Koşuşturan insanların ayak seslerini duya biliyordu. Güneş ışığı hafiflemişti. Gözlerini açtığında beyaz bir tavanla karşılaştı. Biraz daha kendine geldiğinde etrafına bakındı. "Nerdeyim ben?" Bu sorunun cevabını bulamadan bir kapı gıcırtısı duydu.

NOT!:ELPİZO VE OMEGA NPC'DİR YANİ HERKES TARAFINDAN YÖNETİLEBİLECEK KARAKTERLERDİR!


Daha fazla daynamayarak çabuk adımlarla içeriye giren Zero bir an yabancı ile göz göze geldi.Henüz adını bile bilmemesine karşın onu tanıyor gibiydi.Bu reploid her kimse yardım istercesine bakıyordu...:


Zero:Durumu ne?

Doktor:Merak etmenize gerek yok, efendim sadece yorulmuş...hatta isterseniz şimdi taburcu edebiliriz...

Zero:Buna benim değil kendinin karar vermesi gerekiyor...Hem, henüz adını bile bilmiyoruz değil mi?

Doktor:Hayır, bilmiyoruz...

Zero:Burada biraz daha kalmayı düşünüyorum.Henüz Weil tarafından bir saldırı gelmedi ve Neo Arcadia sakin görünüyor...Ben yokken oluşan kayıplar nedir...?

Doktor:Askerlerimizin yarısından çoğu senin ortadan kaybolmandan sonra yok edildi ve ya kayıp.Göreve gönderilen koca bir ordu nereye kaybolabilir ki?!Aklım almıyor doğrusu...

Zero küçük bakım odasındaki bir sandalyeye oturarak elindeki Buster'ı çevirmeye başladı... ve birden reploid gözlerinin başından beri açık olduğunu farkedince:

-Umarım iyisindir.Sanırım çok yorgundun.Bu arada ormandaki sert tavrım için özür dilerim, yorgun olduğunu farketmeden pek çok soru yönelttim...

Birden hoperlörden ses yankılanmaya başlar...:

Ses: DİKKAT!DİKKAT! BÜYÜK BİR DÜŞMAN KUVVETİ BAKIM ODASINA DOĞRU İLERLİYOR!SANIRIM HEDEF SENSİN ZERO!DİKKATLİ OL!

Zero:Hayır, onlar benim kurtulduğumu bilmiyorlar...Tek istedikleri bu reploid diyerek odanın diğer duvarını kırarak reploidi sedyeye koyarak doktora onu uzaklaştırmasını söyler...

Birden yan duvar kırılır ve devasa bir el içeri girerek Zero'yu kavrayıp sıkmaya başlar.Zero hışımla:

-OMEGA!Seni yok ettiğimi sanıyordum...!

Yanında duran adam dikkatini çekmişti.Sarı saçları gözünü kapatıyordu ve kollarını birleştirmiş duruyordu...:

Zero:Elpizo...Tahmin etmeliydim...Ders aldığını sanıyordum...

Elpizo: Hiç bir reploid değişmez, Zero...Anne elf nerede...?!

Zero: Hah...Bilsem söyler miyim sanıyorsun?

Diyerek Z Saber'ını çekip eli bileğinden keser...Sonuçta reploid olan Omega sadece geri çekilmekle yetinerek durdu.Ortaya çıkan kablolar elektrik saçıyordu.Elpizo kılıcını çekerek Zero'ya doğru koşmaya başladı.Zero'nun sırtına sapladığı kılıcı tutan Zero acı içinde hırlıyarak kılıcı çıkarttı.Elpizo'nun kılıcını ona doğru savurarak omzundan duvara çivilemiştir.Omega Zero'yu tutup duvara sonra da yere vurup havaya fırlatır...Zero yere düşecekken bir yumruk atan Omega Zero'ya ciddi zarar vermiştir.Zero Ayağa kalkıp Buster'ı çıkartıp ateş edecekken içinde bir soğukluk hissederek oracıkta yere yığılıp kaldı...

Elpizo ve Omega şaşkınlıkla Ankoku'ya bakıyordu. Ankoku Omega'yı gördüğü anda tanımıştı. Babası onun yüzünden ölmüştü. Esir okulundayken her gece onu parçalarına ayırmayı hayal ederdi. Şimdi eline fırsat geçmişti. Onu götüren doktorun elinden kaçıp geri dönmüştü. Zero büyük hasar görmüştü. Omeganın yerdeki eli kıvılcım saçıyordu. Elini alıp Zero'nun arkasından boynuna doğru atıldı. Zero yere yığılmıştı. Şimdi yapması gereken Omegayı parçalarına ayırmaktı. Zero'nun busterını yerden alıp Omegaya doğrulttu.
Omega: He he onunla bana zarar veremezsin seni küçük kız.
Ankoku bunun yanlış olduğunu biliyordu. Savaş sırasında babasının reploidleri nasıl tamir ettiğini iyi izlemişti. Bağlantı noktalarını iyi biliyordu. En azından bu dev boyuttaki reploidler için geçerliydi ve Omega ona göre bayağı devasaydı. Ona doğru yaklaşan devasa reploidi hızlıca incelemeye başladı. Hasarlı kolunun saf dışı olduğunu görebiliyordu. Aynı hizada omuzuna isabet ettirirse diğer kolunun omuzdan itibaren felç olcaktı. Göz kararıyla nişan aldı ve ateş etti. Bir inilti sesi ile kapattığı gözlerini açtı.
Ankoku: Tam isabet.
Göz kararıyla hızlı bir şekilde bağlantı noktalarının yerini tahmin eden Ankoku üst üste ateş etmeye başladı. Bağlantı noktalarına saplanan kurşunlar Omeganın canını acıtıyordu. Elpizo, Ankoku'ya doğru koşarak eline bir tekme attı. Buster'ı elinden düşüren Ankoku geriye çekildi. Artık silahı yoktu. Reploid ona doğru bir tekme daha savurdu. Tekmlerden kaçmak için durmadan geri kaçıyordu.
Elpizo: Kaçarak sonunu uzatıyorsu. Boşa yorma beni. diyerek birkez daha atıldı. Ankoku, bustera ulaşmaya çalışıyordu. Bu reploidle silahsız savaşamazdı. Silaha doğru giderken Elpizo onu yakalyap yere fırlattı. Ankonun canı çok yanmıştı. Ama acı hissi yavaş yavaş geçiyordu. Esir okulunda olduğu gibi yine kendinde garip bir şeyler hissediyordu. Bütün enerjisi başına akın ediyordu. Üstüne çullanan Elpizo'nun gözlereine doğru baktı. Bu bir süre sürdü. Beyni çatlıyacak gibiydi. Sonunda Elpizo üstünden kalkıp buster'a yöneldi ve kendi boyun bağlantı noktasına ateş etti. Ankoku önünde devrilen reploidi izlerken hala olduğuyerde oturuyordu. Zero'ya döndü. Oda olduğu yerde baygın yatıyordu.

Zero kılıcıyla ona saldırmasını belkliyordu. Ankoku'nun ise başı çatlıyacak gibiydi. Dahası bu reploid babasını tanıyordu. Ona birkaç soru sormadan önce, madem savaş istiyordu, o zaman savaşmalıydı. Ama kendini savunmak için silahı yoktu. Elpizonun yığılı bedeninin yanından geçerek, biraz gerisindeki kılıcını eline alıp onu izleyen Zero'ya doğru koşup kılıcını savurudu.

Ankoku bu üst üste gelen saldırılar karşısında şaşırmıştı. Savaşmak hakkında pek bişi bilmezdi. Her defasında mantığı ona yardım ederdi. Şimdi ise durum zordu. zero ona doğru geliyodu. Ondan önce kurşunları durdurması gerekiyordu. Birinci kurşunu kılıç ile savurdu. ikinci kursundan da kaçtı. Üçüncüdende kaçabilirdi ama ozaman Zero'ya karşılık vermekde zorlanabilirdi. Bu yüzden sadece isabet noktsaını değiştirdi. Havaya sıçradı ve kurşun sol bacağını sıyırdı. Bu pek önemli değildi çünkü şu anda Zero'ya karşılık vermesi için kolları gerekiyordu. Havadayken kılıcını savurarak Zero'nun saldırısını durdurdu.Geriye çekilerek biraz dinlendi. Üste gelen saldırılar onu yormuştu. Dinlenmek için fazla zamanı yoktu. Çünkü zero saldırıya hazırlanıyordu.

Ankoku reploid olduğunu öğrenince biraz şaşırmıştı. Dahası omuzunda minik, şirin bir canlı ona bakıyordu. Bir zincir sesi onu kendisine getirdi. Tanışmak için zaman yoktu. Rod'u geç farketmişti. Kaçmaya çalıştı ama olmadı.Rod omuzuna gelmişti. Dengesini kaybetip, duvara çarptı. Kurşunlarda ona doğru geliyordu. Küçük elf, Ankoku'nun önüne gerek gücünü açığa çıkardı. Odada küçük bir kar fırtınası oldu.Kurşunlar hedefinin dışına çokmıştı. Minik fırtına dindikten sonra Ankoku,oturduğu yerden Zero'ya bakarak "Sanırım yenildim" dedi. Elf kucağına konmuştu. Hayatında ilk kez elf görmüyordu. Ama ilk kez elfi oluyordu.

Ankoku savaşı pek sevmiyordu. Çocukluğu savaş alanında geçmişti. O korkunç tablo huzurunu bozuyordu. Ama savaşçağı taraf belliydi. Ailesini dağıtanların yanında savaşçak değildi. "Senin yanındayım Zero"
Kucağındaki elfin ona birşeyler söylemeye çalıştığını fark etti. "Benim adım Yuki." Ankoku bu karışıklıkta yeni arkadaşıyla tanışmayı unutmuştu. "Memnun aldım Yuki."